Als geboren worden niet vanzelf gaat

Twee weken geleden schreef ik over de 7 kritische fases vanaf conceptie tot aan de psychologische geboorte en de invloed die deze fases hebben op het gedrag van het kind. De geboorte is één van de genoemde kritische fases. De manier waarop een baby geboren wordt, beïnvloedt diens gedrag.

In een vijfdelige serie blogs bespreek ik enkele veel voorkomende bevallingen waarbij medisch wordt ingegrepen. Vorige week ging het blog over een ingeleide bevalling en pijnbestrijding tijdens de bevalling. Deze week bespreek ik de vacuüm- en tangverlossing, de geboorte waarbij de navelstreng om de nek van de baby zit gewikkeld en de stuitligging.

Waarom deed ik dat nou?

Vraag je je ook wel eens af ‘waarom deed ik dat nou?’ Of erger je je soms aan het gedrag van je kind of maak je je er zorgen over? Vaak is gedrag een herhaling van de geboorte-ervaring. Geboren worden is hard werken voor een baby (en voor de moeder). Als na een voorspoedig verlopen, natuurlijke geboorte de baby tevreden in de armen van zijn moeder ligt, haar geur ruikt, haar stem hoort en haar armen om zich heen voelt, kan hij de indrukken van de geboorte gaan verwerken.

Geboren worden is hard werken

Het loopt echter niet altijd zo soepel en vlot. Want geboren worden is op z’n zachts gezegd ‘een dingetje’: van een warme, zachte, afgeschermde omgeving komt de baby – na grote inspanning – terecht in een omgeving met veel licht, geluid en doordringende prikkels. Maar soms leiden zijn  inspanningen niet tot een spontane geboorte en moet de gynaecoloog ingrijpen.

Tangverlossing/ vacuümverlossing

Stel je eens voor hoe een baby zich voelt, als hij zijn best doet om geboren te worden maar het lukt niet. Hij zit vast en de gynaecoloog zet een harde, koude ijzeren tang of vacuümpomp op zijn hoofd. Noodzakelijk en goed bedoeld, maar toch… De baby voelt de druk van de tang/ vacuümpomp op zijn hoofd, hij begrijpt niet wat er gebeurt, zijn hoofdje wordt een beetje gemanipuleerd in de juiste richting en er wordt hard aan zijn hoofd getrokken. Hij voelt de pijn; de afdruk van de tang staat rond zijn oren, de afdruk van de vacuümpomp op zijn hoofd. De baby raakt in paniek en is gedesoriënteerd want hij begrijpt niet wat er gebeurt. De gynaecoloog neemt de bevalling over en de baby is overgeleverd aan de situatie. Weg regie over zijn eigen geboorte! Hij heeft zijn geboorteproces niet zelf af kunnen maken. Normaal gesproken initieert de baby de bevalling en werkt in samenwerking en verbinding met zijn moeder naar de geboorte toe. Door het ingrijpen van de gynaecoloog (hoe noodzakelijk ook) vallen de samenwerking en verbinding met de moeder weg. In plaats daarvan is er angst en pijn.

Kinderen die op deze manier geboren zijn, hebben de behoefte om zelf het initiatief te nemen en zaken op eigen kracht af te ronden maar door hun geboorte hebben ze ervaren dat ze hulp nodig hebben en dat ze zaken niet zelf tot een goed einde kunnen brengen. Ze zijn vaak angstig, beginnen overal aan maar maken niets af en hebben aansporing nodig. Keuzes maken vinden ze doorgaans moeilijk. Enerzijds hebben ze vaak hulp nodig, anderzijds hebben ze moeite om hulp te accepteren en kunnen ze er niet goed tegen als ze bijgestuurd worden. Ze ervaren het leven als een strijd en hebben graag de controle. De manier waarop ze ter wereld zijn gekomen, komt steeds weer terug in hun gedrag.

Navelstreng om de nek

Een kind dat met de navelstreng om de nek geboren is, heeft zijn geboorte wél zijn kunnen afronden. Maar vraag niet hoe! Stel je eens voor hoe het is als je steeds verder opschuift in het geboortekanaal maar door de navelstreng tegengehouden wordt? Je voelt dat je er bijna bent maar de navelstreng staat strak om je nek en houdt je tegen. Je krijgt het benauwd dus ga je maar iets terug. Je waagt een nieuwe poging maar hoe verder je komt, hoe strakker de navelstreng om je nek zit en hoe benauwder je het krijgt. Weer ga je een klein stukje terug om even op adem te komen. En opnieuw waag je een poging maar de adem wordt je benomen. Je verstart en de paniek slaat je om het hart, intuïtief weet je als baby dat je door moet maar de navelstreng beneemt je de adem. Paniek! Wanhoop! Wat nu? Op hoop van zegen onderneem je als baby een laatste krachtsinspanning; de navelstreng snijdt om je nek, je hebt het Spaans benauwd, doodsangst. Met een gevoel van ‘het is nu of nooit meer’ zet je door en word je geboren. Verdoofd en naar adem happend lig je in de armen van je moeder bij te komen.

Deze kinderen verdragen doorgaans niets om hun nek: geen col, strakke sjaal, stropdas of kappersmantel. Met zwemles door het gat zwemmen roept doodsangst op. Zij verstarren, niet in staat om iets te doen. De ervaring met de navelstreng houdt hen terug in het leven: vooral bij nieuwe dingen doen ze snel een stapje achteruit. Ze hebben de (onbewuste) overtuiging dat vooruitgang verstikkend is. Zichzelf uitspreken en zichtbaar zijn is lastig voor hen evenals het ondernemen van nieuwe dingen.

Stuitligging

Meestal ligt een baby met het hoofd naar beneden en wordt het hoofd als eerste geboren. Bij een kind dat in een stuit ligt, is dat anders. De billen of de voeten worden eerst geboren. De gynaecoloog zal tijdens de zwangerschap nog proberen om de baby te draaien maar dat lukt niet altijd. Of het lukt wel maar de baby draait weer terug, eigenwijs als hij is. Hij heeft niet voor niets voor deze positie gekozen! Stel je eens voor hoe het voor een baby voelt als iemand van buitenaf hem manipuleert en probeert hem over te halen om te draaien. Onbewust vraagt de baby zich af: ‘lig ik dan niet op de juiste plek of in de juiste richting? Al dat geduw en getrek!’ Hij wil zich niet laten overhalen om te draaien en besluit onbewust om in een stuitligging geboren te worden. 

Deze kinderen zijn vaak eigenwijs, creatief en gedesoriënteerd. Zij doen de dingen graag op hun eigen manier, ook als deze afwijkt van de ‘normale’ manier. Ze kunnen dwingend zijn en ergeren zich aan anderen die hen proberen te overtuigen. Ze hebben moeite met duiken want die richting (met het hoofd eerst) kennen ze niet. Deze kinderen voelen zich soms van het verkeerde geslacht.

Aha!

Ik merk dat het een cliënt rust geeft als ze snapt waarom zij/ haar kind zich op een bepaalde manier gedraagt. Door mijn uitleg ‘valt het muntje’ en ontstaat er rust en begrip voor het betreffende gedrag. Wat weet jij over je geboorte? Kun je het nog navragen bij je ouders? Het is handig om te weten hoe je geboren bent om beter te begrijpen waarom je reageert zoals je doet. En om te beseffen dat je in feite geen andere keus hebt dat te reageren zoals je doet.

Wat doe jij?

Nu je weet waar je gedrag vandaan komt, kun je ervoor kiezen om het te veranderen. Want voor alles is een oplossing, ook voor gedragspatronen waar je last van hebt. Wil je van hinderlijke patronen af en deze vervangen door nieuwe gedragspatronen die beter bij je passen zodat je rust in je hoofd en rust in je lijf krijgt? Zodat je weer ontspannen kunt genieten van de leuke dingen in het leven? Maak dan een afspraak voor een gratis telefoongesprek om te kijken wat ik voor je kan betekenen en voel je snel beter.

Wil je alvast praktische tips voor rust en ontspanning? Download dan mijn gratis e-book en voel je vandaag al beter.

Download mijn E-book

Loop je jezelf soms voorbij omdat je teveel ballen in de lucht houdt? En heb je behoefte aan rust?

Meld je dan nu aan voor regelmatige tips en adviezen per e-mail over rust, ontspanning en genieten. Je ontvangt dan direct mijn e-book met drie praktische tips om snel en eenvoudig rust in je hoofd en in je lijf te krijgen.

Je gegevens zijn uiteraard veilig bij mij en worden niet gebruikt voor andere doeleinden.