Boodschap van je kind

Ze kijkt mij aan alsof ik de laatste reddingboei ben vóór open zee. De laatste kans om zich vast te grijpen voordat ze verdrinkt in de sores thuis. “Ik weet echt niet meer hoe ik het tij moet keren,” zegt ze, om maar even in maritieme termen te blijven. “Ik heb van alles geprobeerd: aardig zijn, boos worden, dreigen, niets doen maar het helpt allemaal niet.” Ze ziet er moedeloos uit: een troosteloze blik in haar ogen en afgezakte schouders. Ze vervolgt: “Ik maak me zorgen over mijn zoon. Hij klampt zich aan mij vast, elke ochtend op school is afscheid nemen een drama en vaak neem ik hem weer mee naar huis. Hij wil niet naar school. Soms denk ik: wat is er met dat kind?”

Heftig

Pffft, heftig, denk ik bij mijzelf. En eerlijk gezegd kan ik me er ook niet zoveel bij voorstellen. Een kind van acht ‘dat niet wil?’ Daar hoefde ik vroeger bij mijn ouders echt niet mee aan te komen. En mijn kinderen bij mij ook niet trouwens. School hoort erbij, zowel voor je cognitieve ontwikkeling als voor je sociaal-emotionele ontwikkeling.

Radeloos

Als ouder kun je radeloos worden van het gedrag van je kind. ’s Nachts kun je erover piekeren. Je wilt tenslotte dat je kind gelukkig is, vriendjes heeft, graag naar school gaat en lekker in zijn vel zit? Maar haar zoon houdt haar bezig en niet op de manier die ze wil.

Onzichtbaar draadje

Tussen ouders en kinderen loopt een onzichtbaar maar ijzersterk draadje dat je gevoelig maakt voor elkaars gedrag en emoties. Als het niet goed gaat met je kind, merk je dat. Net zoals je kind merkt als het niet goed gaat met jou. Daarom raakt de boodschap van je kind je zo diep. Door het gedrag van je kind kun je veel te weten komen over jezelf. Wat heb je moeten missen? Wat heb je nodig om weer te kunnen genieten?

Paternalisatie

Ze is onzeker, van geloof in eigen kunnen is geen sprake. Haar kind voelt dat, het maakt hem bang. Want als mama het niet meer weet, wat komt er dan van hem terecht? Hij is afhankelijk van haar en heeft (bege)leiding nodig. Uit angst zet hij zijn hakken in het zand en ‘besluit’ om zijn moeder niet uit het oog te verliezen. Hij stapt in de rol van de volwassene en zorgt voor zijn moeder. Paternalisatie heet dat met een mooi woord: een kind dat de rol van ouder op zich neemt en de ‘koffer van zijn moeder draagt.’

Spiegel

Hij klampt zich aan haar vast en doet een extra beroep op haar zorg en aandacht. De boodschap die hij met dit gedrag uitzendt is dat moeder meer zorg en aandacht voor zichzelf mag hebben. Zijn gedrag gaat niet over hem maar over zijn moeder! Er is werk aan de winkel voor haar. Ze mag beter voor zichzelf zorgen. Als zij weer op zichzelf durft te vertrouwen en zelfverzekerder wordt, kan hij weer met een gerust hart kind zijn en hoeft hij niet meer voor haar te zorgen. Dan wordt zijn gedrag vanzelf beter. Haar zoon houdt haar een spiegel voor en vraagt of zij erin wil kijken. Hij wil namelijk niets liever dan dat zijn moeder gelukkig is.

Boodschap van je kind

Wil jij je laten raken door de boodschap van je kind? Zodat je weer rust en ruimte ervaart en je kind toekomt aan zijn eigen ontwikkeling? Mail me dan op jolanda@jolandamocking.nl en boek een gratis kennismakingsgesprek.

Vind je deze blogs leuk om te lezen, meld je dan aan met onderstaande link, zodat je zeker weet dat je er geen één mist. Je ontvangt dan tevens mijn e-book met drie gratis tips die je gelijk kunt toepassen.

www.jolandamocking.nl

Download mijn E-book

Loop je jezelf soms voorbij omdat je teveel ballen in de lucht houdt? En heb je behoefte aan rust?

Meld je dan nu aan voor regelmatige tips en adviezen per e-mail over rust, ontspanning en genieten. Je ontvangt dan direct mijn e-book met drie praktische tips om snel en eenvoudig rust in je hoofd en in je lijf te krijgen.

Je gegevens zijn uiteraard veilig bij mij en worden niet gebruikt voor andere doeleinden.